IDFA Trevor Noah

Wij zijn met de klas en andere klassen naar het IDFA in Pathé de Munt geweest naar ‘You laugh but it’s true’.

Het was heel erg leuk.

Twintig jaar na de Apartheid breken steeds meer zwarte stand up comedians
door in Zuid-Afrika. Met als grootste talent: Trevor Noah. In no-time is hij enorm
populair geworden. Zo populair dat hij het als eerste aandurft om een one man
show te geven. In You Laugh But it’s True volg je Noah in voorbereiding op
zijn show The Daywalker. Je ziet hoe hij grappen uitprobeert in try-outs. Maar
ook horen we meer over zijn achtergrond. Als zoon van een zwarte moeder en
Zwitserse, blanke vader (“You know how the Swiss love chocolates”) hoort
Noah eigenlijk nergens bij in zijn jeugd. Gemengde huwelijken zijn tijdens
de Apartheid verboden. De kleine Noah is veel te vinden bij zijn oma in een
township van Johannesburg. Hij maakt de Apartheid dus van dichtbij en zeer
bewust mee. Maar ook de tijd erna, die minder mooi is dan veel Zuid-Afrikanen
willen doen geloven. Het blijkt een onuitputtelijke bron om grappen over te
maken. Hilarische imitaties (o.a. van een dronken Mandela) wisselt Noah
moeiteloos af met snoeiharde observaties. En met succes: het Zuid-Afrikaanse
publiek vindt het fantastisch. Jong, oud, zwart en blank.

 

Ik vond het de leukste documentaire die we met school hebben gezien tot nu toe omdat je ook ziet hoe het er aan toe gaat in Zuid-Afrika en dat verhaal dat zijn moeder wordt neergeschoten was ook heel heftig en raakt mij echt!

Ik hou eigenlijk niet zo van Comedy maar deze vond ik wel leuk ook omdat je zijn verhaal erbij zag.

Hieronder een foto van Trevor Noah:

13575_resized_trevor_noah_300

Advertenties

Backstage bij het Concertgebouw

We gingen met de klassen H4A en H4B naar het Concertgebouw. In het concertgebouw vertelde eerst een man van alles over het concertgebouw, hij was ook heel grappig dus het was wel leuk om naar te luisteren. Daarna werden we in twee groepen verdeeld en gingen we naar de grote zaal waar het Nederlandse orkest aan het oefenen was. Dit was heel bijzonder om mee te maken want je hoorde heel veel goede muziek en ze deden het allemaal te gelijkertijd. Ik vond de twee broers Lucas en Arthur Jussen vooral heel bijzonder want die speelde een stuk van Mozart wat Mozart en zijn zus ook op de piano hadden gespeeld. Het was ook allemaal heel gepassioneerd.

Hier een stuk van de broers Jussen:

Daarna gingen we weer bespreken hoe we het vonden met koffie of thee erbij. We kregen hierna een rondleiding door het Concertgebouw. Het grappigste van de rondleiding vond ik de zaal en die was helemaal bedekt met stof op de muren en dan kon je op een bepaald stuk staan en dan hoorde alleen jij je echo. Verder vond ik de zolder ook wel gaaf, je moest twee kleine trapjes op en de zolder was echt mega groot en hier hingen alle snoeren van microfoons enzo. Later mochten we nog in de kantine kijken waar de artiesten aten, helaas waren de broers Jussen er niet.

Eigenlijk vond ik dit wel één van de leukste uitstapjes want het was gewoon heel interessant en vooral het orkest was zo goed!  Ik zou dit zeker wel nog keer willen meemaken.