Musiq

Wij zijn een tijdje gelden naar Musiq geweest met de klas. Bij musiq kregen we twee workshops waarvan een met maskers en een met dat je je moest inleven in bepaalde dingen en bij elk bepaald iets een andere vorm houding moet aannemen. De eerst workshops kregen we eerst uitleg over hoe je je met maskers op alsnog expressief kon laten overkomen. Normaal als je een emotie laat zien komt de meeste verandering in je gezicht maar met dus een masker op die geen uitdrukking vertoont wordt het al veel lastiger. Hierbij heb ik geleerd hoe je met je lichaam ook een bepaalde uitdrukking kan uitstralen.

De tweede workshop kregen we van een man die vroeger kinder verhaaltjes voorlas maar hij liet zien hoe je makkelijk aan vooral kinderen maar ook volwassenen kon laten hoe je steeds van personage veranderd en dat hun zien dat je veranderd was. We deden het verhaal van  anansi. Dat was een slimme spin, die met truckjes rijk en succesvol werd. Het zijn afrikanse volks vehalen. Iedereen in afrika kent het wel. Wij moesten een verhaal na spelen. In dat verhaal leende de spin Anansi  van zijn vrienden ieder 100 euro. Hij leende het van de kakkerlak, buidelrat, haan, tijger en jager. Anansi kon het niet terug betalen, hij zorde er voor dat eerst de kakkerlak daarna de bijdelrat enzovoort kwam. Hij beloofde zijn vrienden lekkere hapjes. Wat ze niet wisten was dat hun de hapjes zelf waren. Zo at de buidelrat de kakkerlak op, de haan de buidelrat, de tijger de haan. De jager schoot de tijger dood. En Anansi bedacht een verhaa ldat de tijger belangrijk was voor de koning, en dat de jager nu ook ontslagen word. De jager geeft Anansi zwijg geld, Anansi hoeft ook niet meer terug te betalen.

 

Ik vond allebei de workshops erg leuk en leerzaam, ik zou dit zeker nog wel een keertje willen doen!

 

Konstantin Stanislavsky

Konstantin Stanislavsky

Konstantin Stanislavsky was een Russische acteur, regisseur en theatertheoreticus. Hij is geboren in 1863 en overleden in 1938. Hij kwam uit een ‘welgestelde’ familie die allemaal kunst zeer belangrijk vonden. De familie had in hun eigen huis en privétheater! Toen Konstantin Stanislavsky  19 jaar was toen was hij al een mede oprichter van de maatschappij voor kunst en literatuur, een klein theater gemeenschap. In 1897 legde hij samen met Vladimir Nemirovitsj-Dansjenko de basis voor de bekende The Moscow art theater oftewel Moskous Kunsttheater. Hij wilde de naam van zijn wel gestelde familie niet schaden, had hij de artiestennaam Stanislavsky  gekozen. Zo is zijn carrière begonnen.

Konstantin Stanislavsky was een vertolker van het naturalisme. Het naturelisme was een erg gewone speelstijl in Rusland voor de Russische revolutie. Hij vond dat toneel was zodat je je gevoelens kon uiten terwijl je speelde en dat het publiek ook dezelfde gevoelens zou voelen en dat het gevoelens zou opwekken. Konstantin is zijn hele leven ook al met toneel bezig geweest en ook zijn familie was erg cultureel. In de tijd van Konstantin werd er ook heel veel met toneel gedaan en toen ging het ook voor al om de tekst en niet om de diepe inhoud. Het was ook bedoeld voor de mensen om het gewoon leuk te vinden en een dagje of avondje even er tussenuit te gaan. Konstantin wou toch altijd meer doen met toneel, hij wou dat mensen zich kon herkennen in de personages. Zijn plan was om het theater helemaal te veranderen en zo kwam hij bij de nieuwste stroming genaamd naturelisme. Al waren er wel al andere kunstenaars bezig met deze stroming maar ze hebben het nooit zo ver kunnen krijgen als Konstantin Stanislavsky. Hij werd ook betekend over de hele wereld door zijn acteermethode genaamd ‘The method’.

Hier een  paar bekende quoten van Konstantin Stanislavsky:

‘’Love the art in yourself and not yourself in the art.’’


‘’Create your own method. Don’t depend slavishly on mine. Make up something that will work for you! But keep breaking traditions, I beg you.’’

‘’Unless the theatre can ennoble you, make you a better person, you should flee from it.’’


Stanislavsky heeft een boek geschreven over hoe hij werkte en een autobiografie over zijn leven. Hij overleed in 1938 en twee meer boeken kwamen uit over zijn leven en hoe hij werkte, die boeken zijn geschreven na zijn dood en van zijn aantekeningen die Konstantin nog had gemaakt. Konstantin Stanislavsky heeft veel bereikt met het begin van de revolutie en van realisme in het theater, ‘The Method’ en de Moskous Kunsttheater.

Hier een filmpje over Stanislavsky’s werk:

 

Gemaakt door Ramona Smit & Lisha Koetse H4A.

Grease Filmpje

 

Wij hebben Grease na gedaan in ons filmpje en we deden het stukje van ‘Summer nights’.

Ik deed dit met: Rachelle, Anjo, Lisha, Max en Jurjan.

 

Kunst analyse

Ik heb gekozen voor The Beanery – Edward Kienholz

8071859533_3ea1f1d5e5_z

 

 

 

 

 

 

Edward Kienholz (1927) heeft dit werk gemaakt naar een bestaand café in Los Angeles dat ook The Original Beanery heet. Vanaf 1953 kwam Kienholz, die toen vlakbij woonde, er regelmatig. Na een paar jaar besloot hij dat hij deze kroeg na wilde maken. Voor de Beanery wilde Kienholz zo veel mogelijk authentieke stukken gebruiken. Van Barney (eigenaar van de kroeg) heeft hij verschillende objecten gekregen of overgenomen zoals een oude telefoon die vervangen moest worden. Verder komen het naambord, de klapdeurtjes, de luifel, de bekraste tafeltjes en nog veel meer uit de originele Beanery.

 

Ik zie:

Een oud café met allemaal mensen erin met klokken als hoofden. Het ziet er gezellig uit en lijkt net of je er tussen staat vanwege dat je er doorheen kan lopen en zoveel details zijn.

 

Kleuren:

Ik zie bruine, grauwe donkere oude kleuren. Door deze kleur krijg je een warme sfeer en zie je dat wel al wat ouder is. Het ziet er door de kleuren ook uit op een oud donker cafeetje. Je krijgt een gezellig en oud gevoel door de bruine oude kleuren en de oude spulletjes die er staan.

 

Eigen mening:

Toen ik voor het eerste de trailer (cafeetje) zag staan in het Stedelijk museum wou ik er ook al gelijk naar binnen. Eenmaal binnen waren er zoveel details en leek net of je het echt meemaakte. Dit kunstwerk sprak mij daarom ook heel erg aan. Je kreeg echt zo’n sfeer als je naar binnen liep. Ik vind het echt een heel mooi en leuk kunstwerk omdat je je er echt in kan leven. Je ziet de oudheid er ook in terug en er zit ook een verhaal achter van een echt café.

 

Meer werk van Edward Kienholz:

 

11 10 kienholtz_collection_640 kienholz04

 

Stedelijk Museum

Wij gingen een tijdje geleden met de klas naar stedelijk museum. Het stedelijk museum is tijd lang niet open geweest vanwege verbouwing. Dit was de eerste keer voor mij dat ik naar stedelijk museum ging. Toen we er aankwamen zag het er van buiten al heel apart uit (het gebouw).

Binnen mochten we zelf rondkijken en zag ik veel abstracte kunst maar ook gewoon foto’s. Ik vond heel leuk want opgegeven moment stond er soort van trailer waar je in kon kijken en van binnen zat je in een soort cafeetje met allemaal standbeelden met klokken als hoofden, het leek net of je echt in een café met die mensen zat. Het heette: The beanery.

Op een gegeven moment kwamen we ook in een kamer met allemaal foto’s van Rineke Dijkstra, ik wist al veel over haar en haar fotografische werk want ik had ooit bij fotografie mijn presentatie over haar.

Op het laatste was er ook nog een kamertje en daar kon je op een mag liggen en naar 3 verschillen tv’s kijken met verschillende vormen, dat was ook heel grappig maar ook een leuk beeld.

Ik vond het stedelijk museum erg leuk en ik heb leuke kunst gezien!

 

IDFA Trevor Noah

Wij zijn met de klas en andere klassen naar het IDFA in Pathé de Munt geweest naar ‘You laugh but it’s true’.

Het was heel erg leuk.

Twintig jaar na de Apartheid breken steeds meer zwarte stand up comedians
door in Zuid-Afrika. Met als grootste talent: Trevor Noah. In no-time is hij enorm
populair geworden. Zo populair dat hij het als eerste aandurft om een one man
show te geven. In You Laugh But it’s True volg je Noah in voorbereiding op
zijn show The Daywalker. Je ziet hoe hij grappen uitprobeert in try-outs. Maar
ook horen we meer over zijn achtergrond. Als zoon van een zwarte moeder en
Zwitserse, blanke vader (“You know how the Swiss love chocolates”) hoort
Noah eigenlijk nergens bij in zijn jeugd. Gemengde huwelijken zijn tijdens
de Apartheid verboden. De kleine Noah is veel te vinden bij zijn oma in een
township van Johannesburg. Hij maakt de Apartheid dus van dichtbij en zeer
bewust mee. Maar ook de tijd erna, die minder mooi is dan veel Zuid-Afrikanen
willen doen geloven. Het blijkt een onuitputtelijke bron om grappen over te
maken. Hilarische imitaties (o.a. van een dronken Mandela) wisselt Noah
moeiteloos af met snoeiharde observaties. En met succes: het Zuid-Afrikaanse
publiek vindt het fantastisch. Jong, oud, zwart en blank.

 

Ik vond het de leukste documentaire die we met school hebben gezien tot nu toe omdat je ook ziet hoe het er aan toe gaat in Zuid-Afrika en dat verhaal dat zijn moeder wordt neergeschoten was ook heel heftig en raakt mij echt!

Ik hou eigenlijk niet zo van Comedy maar deze vond ik wel leuk ook omdat je zijn verhaal erbij zag.

Hieronder een foto van Trevor Noah:

13575_resized_trevor_noah_300

Backstage bij het Concertgebouw

We gingen met de klassen H4A en H4B naar het Concertgebouw. In het concertgebouw vertelde eerst een man van alles over het concertgebouw, hij was ook heel grappig dus het was wel leuk om naar te luisteren. Daarna werden we in twee groepen verdeeld en gingen we naar de grote zaal waar het Nederlandse orkest aan het oefenen was. Dit was heel bijzonder om mee te maken want je hoorde heel veel goede muziek en ze deden het allemaal te gelijkertijd. Ik vond de twee broers Lucas en Arthur Jussen vooral heel bijzonder want die speelde een stuk van Mozart wat Mozart en zijn zus ook op de piano hadden gespeeld. Het was ook allemaal heel gepassioneerd.

Hier een stuk van de broers Jussen:

Daarna gingen we weer bespreken hoe we het vonden met koffie of thee erbij. We kregen hierna een rondleiding door het Concertgebouw. Het grappigste van de rondleiding vond ik de zaal en die was helemaal bedekt met stof op de muren en dan kon je op een bepaald stuk staan en dan hoorde alleen jij je echo. Verder vond ik de zolder ook wel gaaf, je moest twee kleine trapjes op en de zolder was echt mega groot en hier hingen alle snoeren van microfoons enzo. Later mochten we nog in de kantine kijken waar de artiesten aten, helaas waren de broers Jussen er niet.

Eigenlijk vond ik dit wel één van de leukste uitstapjes want het was gewoon heel interessant en vooral het orkest was zo goed!  Ik zou dit zeker wel nog keer willen meemaken.